انتقاد از مدیریت تئاتر پس از حواشی نمایش «تهران پاریس تهران»

وقتی می گویند چیزی نبوده،حتما بوده!

 

مهر:اداره کل هنرهای نمایشی ضمن ارج نهادن به حساسیت‌ها و نظرات دلسوزانه، اطمینان می‌دهد که روند ارزشیابی و نظارت آثار نمایشی را بر اساس قانون با جدیت و قاطعیت و در عین حال با حمایت همه‌جانبه از فعالیت‌های رو به رشد تئاتر کشور پیگیری خواهد کرد.

ملانصرالدین:متاسفانه در جامعه ما این گونه جا افتاده که فرد،ارگان ها،وزارتخانه ها،سازمان ها و…هنگامی که مطلب یا اتفاقی را تکذیب می کنند،برای آحاد مردم و حتی رسانه ای ها،حکم تایید را دارد!در بسیاری از موارد هم صدق کرده و می کند.

شاید اصلی ترین و مهم ترین کار برخی از شبه روابط عمومی ها در کشور،این است که همیشه همه چیز را تکذیب کنند،حتی عینی ترین واقعیت ها را!

اطلاعیه اداره هنرهای نمایشی درباره حواشی نمایش «تهران پاریس تهران / پل» را بنابر تجربه زیادی که داریم،نمی توانیم بپذیریم.زیرا شاهد چنین شیطنت هایی از برخی گروه های نمایش بوده ایم.

مردم و رسانه ای ها می پرسند وقتی چنین اتفاقی نیفتاده،چه لزومی دارد برای آن اطلاعیه بدهند؟!حتما چیزی بوده که دست به این اقدام ناشیانه زده اند!

به نظر ما دادن چنین اطلاعیه هایی که از روی دستپاچگی و ناشیگری است،نه تنها باعث نمی شود کسی آن را بپذیرد،بلکه مهر تاییدی بر اتفاق افتاده است!

نه موافق سختگیری های سلیقه ای و سخت در عرصه هنرهای نمایشی هستیم،نه ولنگاری بی حد و حصر را می پذیریم.باید به گروه های نمایشی اعتماد کرد و پشتیبان شان بود،اما آنهایی که عشق به تئاتر داشته و دل شان برای آن می تپد،نه شبه تئاتری هایی که برای ارضای نفس اماره و کارهای غیرتئاتری وارد چنین ساحت مقدسی شده اند.

باید به تئاتری های اصیل و عاشق،امکانات بیشتری داد و همواره حمایت شان کرد،زیرا آنها هرگز حاضر نشده و نمی شوند که این هنر شریف جسارت شده یا دچار آسیب ببیند و یا لحظه ای نمایش های اش به متوقف شود.

متاسفانه در طول این سه دهه اخیر به بزرگان عرصه تئاتر کم لطفی و حتی به نظرمان نامردی شده.برای همین بسیاری از آنان یا کلا از صحنه خارج شده و یا ترجیح داده اند معشوق خود را از دور نظاره گر باشند.

وقتی بزرگان خوشنام در صحنه باشند،هم انتقال تجربه صورت می گیرد، هم فنی و هم اخلاقی و هم دشمنان و شبه تئاتری ها فرصت نیافته و جرات نکرده در حضور استادان عرض اندام یا با شیطنت های خود به تئاتر و تئاتری ها جسارت کنند.

اتفاق اخیر را نمی توان به پای اتابک نادری و شورای نظارت نوشت، زیرا بارها و بارها و در مدیریت های مختلف صورت گرفته،اما دادن چنین تکذیب نامه ای که حکم تایید داشت، یک صفر در کارنامه مدیر اداره هنرهای نمایشی محسوب می شود.ضمن احترام به همه،به نظر ما وی تیم مشاوره ای و رسانه ای کارآمد ندارد.اگر داشت چنین اطلاعیه ای را صادر نمی شد.

چند دهه پیش که بهترین آن،دهه 60 بود،تئاتر مخاطبانی عاشق و خاص داشت که هم از نمایش ها حمایت مادی و معنوی می کردند و هم اینکه اگر گاهی اتفاق اشتباهی می افتاد،به بیرون درز نمی کرد،زیرا تماشاگران نیز جزوی از خانواده تئاتر بودند.

در این چند دهه اخیر متاسفانه مدیریت های ضعیف،هم باعث دور شدن بزرگان از صحنه شده،هم نمایش ها به شدت رو به ضعف نهاده و هم مخاطبان اصیل را از سالن ها فراری داده اند.

بنابراین اگر اتفاقات مسئله دار یا شبهه ناکی در عرصه تئاتر و روی صحنه رخ می دهد،بی دلیل نیست.

دوست نداریم بنویسیم،اما مجبور هستم این حقیقت را مکتوب کنیم که تئاتر ایران،دیگر جذابیت و شکوه خود را از دست داده و هرگز به دوران باشکوه و طلایی دهه 50 و 60 باز نخواهد گشت.

تماشاگرانی که امروز سالن ها را پر می کنند م مدیران به آنها دلخوش هستند،اغلب شان مخاطبان رهگذر هستند،نه عاشق و حرفه ای.بنابراین به حضور آنها دلگرم نباشند!

از روی نادانی و هیجان زودگذر مدام می گفتند مشکل تئاتر کمبود سالن است.این همه سالن های غیراستاندارد توسط بخش خصوصی راه اندازی شد،آیا وضع تئاتر بهتر شد؟خیر،بسیار بدتر شد!

اگر ساخت و ساز و راه اندازی بی رویه و ناشیانه در عرصه سینما موجب بالا رفتن کیفیت فیلم ها و افزایش مخاطبان شده،در تئاتر هم خواهد شد!